„Historiju pišu pobjednici.” — Winston Churchill
Piše: Alex Saša Glušac
Tao studio Sarajevo | Tel. 060 307 6337
Krajem 19. i početkom 20. stoljeća, u Americi i Evropi postojalo je znatno drugačije medicinsko okruženje nego danas. Pacijente su liječili stručnjaci različitih pravaca: naturopati, homeopati, travari, hirurzi i drugi terapeuti. U svom radu koristili su tadašnja naučna dostignuća, ali i bogato iskustvo koje se generacijama prenosilo kroz prirodne metode liječenja — biljem, ishranom, mineralima, energijom i dodirom.
Smajo Serhatlić, prvi jugoslavenski profesor i doktor kineske i tibetanske medicine te majstor kung fua i wushua
Alex Saša Glušac, prof. dr Smajo Serhatlić i Alexov sin
Od sredine 19. stoljeća u medicini se počinju jasno razlikovati dva pristupa. S jedne strane nalazili su se terapeuti koji su vjerovali da organizmu treba pomoći da povrati svoju prirodnu ravnotežu, nakon čega tijelo samo aktivira vlastite mehanizme iscjeljenja. Tu su spadali homeopati, fitoterapeuti, travari, ali i oni koji su koristili metode rada s energijom, polaganje ruku i druge holističke pristupe. S druge strane nalazila se alopatska medicina, utemeljena na snažnim mineralnim i hemijskim supstancama, hirurškim zahvatima i tretiranju simptoma kao osnovnom putu ka ozdravljenju.
Alex Saša Glušac i Mohanji, indijski duhovni vođa i guru
Alex Saša Glušac i si-fu dr Goran Kostadinov
Između ova dva pogleda na liječenje razvio se ozbiljan sukob ideja. Satiričari tog vremena znali su reći da pacijenti prirodnih terapeuta umiru od bolesti, dok pacijenti alopata umiru od samog liječenja. Iako je ova tvrdnja pretjerana, ona govori o strahu i nepovjerenju koje je tada postojalo prema agresivnim terapijama.
U pozadini tog procesa nalazili su se i snažni ekonomski interesi — bankarski krugovi i vlasnici hemijske industrije, koja je u to vrijeme raspolagala rudnicima, ugljem, a kasnije i naftom. Razvoju alopatije značajno su doprinijela i velika naučna otkrića, poput anestezije te uvođenja aseptičnih i antiseptičnih metoda, što je omogućilo širu i sigurniju primjenu hirurgije. Istovremeno je započela sinteza hemijskih lijekova.
Treba naglasiti i da je u tom periodu postojao veliki broj nestručnih praktičara, jer nisu postojali jasni standardi obrazovanja niti centralne institucije koje bi regulisale medicinsku praksu. Godine 1913. osnovana je Rockefellerova fondacija, uz podršku vodećih industrijskih i finansijskih magnata tog vremena. Zvanični cilj bio je podizanje standarda medicinskog obrazovanja, ali je u praksi došlo do snažnog preusmjeravanja nastavnih programa medicinskih škola ka isključivo alopatskom pristupu, uz postupno uklanjanje prirodnih terapija poput dijetetike, homeopatije i biljne medicine.
Danas se često ističe da tokom višegodišnjeg medicinskog obrazovanja nutricionizam dobija vrlo malo prostora, iako je još Hipokrat govorio da hrana treba biti lijek, a lijek hrana. Naše bake i prabake posjedovale su znanje o ljekovitom bilju koje je bilo sastavni dio svakodnevnog života. Nije bez razloga da se veliki procenat savremenih farmaceutskih lijekova temelji upravo na aktivnim supstancama biljaka — samo što su one danas laboratorijski izolovane i patentirane.
Medicinski fakulteti koji su prihvatili novi sistem dobijali su značajna finansijska sredstva, dok su oni koji su željeli zadržati širi, holistički pristup ostajali bez podrške i vremenom nestajali. Tako je prirodna medicina postepeno potisnuta i dobila naziv „alternativna“, iako je kroz historiju bila temelj liječenja.
U ovom procesu farmaceutska industrija preuzela je vodeću ulogu, a alopatska medicina postala je jedini zvanično priznati oblik liječenja u većem dijelu svijeta. Istovremeno, zakonski okvir sve je više favorizirao jedan pristup, dok su ostali oblici iscjeljivanja marginalizirani.
Važno je naglasiti da su metode prirodnog i energetskog liječenja postojale oduvijek i u svim kulturama: liječenje biljem, sirupima i tinkturama od biljaka, kristalima, akupunkturom, kao i polaganjem ruku, odnosno bioenergetskim radom. Na našem prostoru posebno se pamti čuveni Sadiković, travar čije su znanje i praksa bili nadaleko poznati, kao i pokojni Zdenko Domančić, bioenergetičar svjetskog ugleda.
U različitim kulturama bioenergetska terapija nosi različita imena: u Japanu Reiki, u kineskoj tradiciji Hunyuan Qi, u Indiji pranoterapija, ali suština ostaje ista — podrška prirodnim procesima samoregulacije tijela.
Lični Lavirint po jyotishu, 30×30 cm, energetski prilagođen naručiocu – Alex Saša Glušac
