Zenička izdavačka kuća Vrijeme je u svojoj ediciji Nova osjećajnost objavila novu zbirku poezije Mehmeda Meše Begića, “Sitni sati u Managvi”. Knjigu koja predstavlja “još jedan prilog ljudskoj neutješnosti”, uredili su Marko Tomaš i Damir Šodan.

“Mešina poezija odjekuje poput zvuka usamljene, promukle, melankolične trube, čiju melodiju iz daljine donosi vreli hercegovački vjetar. Odjednom, čini mi se, kao da taj vjetar umine i ustupi mjesto tropskim besanim latinoameričkim noćima, ispunjenim nostalgijom i iskrenom brigom za budućnost čitavog čovječanstva”, napisao je jedan od recenzenata knjige, pisac Bekim Sejranović.

“Mehmed Begić svojim melanholičnim i introspektivnim stihovanim slalomima vješto “brije” po oštrici egzistencijalnog brijača, pritom nas intrigirajući mirisima egzotičnih verbalnih losiona kojima dezinficira u poeziji donedavno tako pomodarski zapostavljeno prvo lice jednine!”, istakao je Damir Šodan.

Mehmed Begić je rođen u Čapljini 1977. godine, autor je četiri zajedničke zbirke poezije (”L’ Amore Al Primo Binocolo” s Nedimom Ćišićem, Markom Tomašem i Veselinom Gatalom, ”Tri puta trideset i tri jednako” sa Ćišićem i Tomašem, ”Film” sa Lukaszom Szopom i ”Ponoćni razgovori” s Markom Tomašem), kao i tri samostalne zbirke (”Čekajući mesara”, ”Pjesme iz sobe” i ”Savršen metak u stomak”). Jedan je od osnivača časopisa Kolaps, njegovi prevodi pjesama Leonarda Cohena objavljeni su u knjizi ”Moj život u umjetnosti”, a pisao je za bend Vuneny kao i za mostarskog kantautora Sanela Marića Maru.

Mešine pjesme u novoj zbirci pisane su pod noćnim nebom Srednje Amerike, kao i u autobusu broj 27, u Barceloni. Trenutno živi u Managvi, Nikaragva.