Na današnji dan, prije 80 godina, u Subotici je ređen Danilo Kiš, jedan od najznačajnijih južnoslavenskih pisaca.
Književnost, kako je Kiš govorio, jeste „veličanstveni mehanizam koji ne dozvoljava da se svet obesmisli, da reči izgube svoje značenje”.
”Osim kvalitetom zasebnih tekstova, Kišova dostignuća su osnažena i nečim neuhvatljivim, jednom dimenzijom koja se osjeća upoznavanjem njegovog opusa. To je plemenitost njegove nemirne predanosti književnosti – njegova potraga za vjerom u književnosti – što se može primijetiti od samog početka njegovog autorskog života”, napisao je Mark Thompson, autor do sada najkompletnije biografije Danila Kiša (Izvod iz knjige rođenih).

Danilo Kiš bio je romansijer, pripovjedač, esejista, dramski pisac, prevodilac sa francuskog, ruskog i mađarskog jezika. Diplomirao je svejtsku književnost u Beogradu. Bio je dramaturg pozorišta “Atelje 212″ i lektor za srpskohrvatski  jezik u Strazburu, Bordou i Lilu.

”Kad god predajem ono što se u Americi beslovesno zove “kreativno pisanje”, gonim svoje studente da bjesomučno čitaju, jer vjerujem da dobar pisac uči od drugih pisaca, čitanjem. I jedan od pisaca kojeg neizbježno moraju čitati je Danilo Kiš. Mislim da nisam davao ni jedan kurs a da priča “Enciklopedija mrtvih” nije bila dio lektire. Čitali smo i Grobnicu za Borisa Davidoviča, kao i Baštu, pepeo. A nekoliko puta su mladi pisci na mojim časovima morali da tabire “Savete mladom piscu.” Mnoge od mojih studenata Kiš zbunjuje: virtuoznost njegovih formalnih poduhvata sukobljava se sa navikama pokupljenim isčitavanjem savremenog američkog “realizma”; ukorijenjenost Kišovih narativa u istočno-evropskom historijskom iskustvu predstavlja problem za često neupućene američke studente; borhesovska tradicija kojoj Kiš toliko duguje strana je mladim čitaocima naviklim na tekstove organizovane oko psihologije likova. Pa ipak, mnogi studenti prepoznaju univerzalnu jedinstvenost detalja jednog života u “Enciklopediji mrtvih,” ili mesijanski intenzitet oca u Bašti, pepelu, i stoga ću Kiša predavati kad god budem imao priliku za to”, napisao je u Sarajevskim sveskama Aleksandar Hemon.