Premijerno sarajevsko izvođenje pozorišne predstave „Da li bi htela da se još ponekad nađemo“ Ane Isaković i Ramiza Huremagića, u režiji Ninoslava Šćepanovića, a u produkciji Reflektor teatra iz Beograda i Centra Samouprava iz Sarajeva, zakazano je za utorak, 11. juni u 20.00 sati u Sarajevskom Ratnom Teatru SARTR. Prva repriza je 12. juna.

Osnovni razlog za pisanje dramskog teksta, a zatim i njegovo postavljanje, je potreba da se osvijesti lično iskustvo silovanja, te lična borba za prikaz devijacija u strukturama institucija moći s kojima se susretne žrtva seksualnog nasilja. Tačnije, unutar pravosudnog sistema uspostavljenog na dehumanizovanim tehnološkim principima proizvodne trake. I to sve u vrijeme u kome Sistem svakodnevno, sistematski i planski siluje većinu svojih podanika, a naročito podanica, onemogućavajući jednakost polova, potreban nivo lične i kolektivne sigurnosti, društveni i ekonomski napredak, te humano životno okruženje dostojno čovjeka.

Autorica i autor teksta su bili neposredni akteri ovakvog ponašanja – jedno kao žrtva silovanja, a drugo kao neposredni akter unutar pravosudnog sistema čiji je posao bio otkrivanje i procesuiranje izvršilaca krivičnih djela silovanja, seksualnog nasilja, trgovine ljudima u svrhu seksualne eksploatacije i ostalih teških djela.

Dramski tekst u poeziji „Da li bi htela da se još ponekad nađemo“ je u postpost dramskoj formi sa elementima verbatim drame, prati glavnu akterku, anti-žrtvu silovanja Anu Isaković – gdje je i sama kategorija žrtve produkt struktura moći. Glavna junakinja se nosi sa omniprisutnim žigom krivca, umjesto žrtve, u izrazito patrijarhalnom i militaristički nastrojenom društvu, gdje je žrtva stigmatizovana, a odnos žrtva – krivac postavljen inverzno i sablažnjavajuće.

Cilj predstave je ukazati na težak položaj žena koje su preživjele seksualno nasilje, te aktualizirati činjenicu da su suočene sa  neadekvatnim tretmanom od strane pravosudnog sistema i društva u cjelini. Ovim se projektom nastoji i uticati na stepen diskriminacije i stigmatizacije kojima su žrtve izložene od strane porodice, društva i sistema.

Takođe, predstavom se nastoji pokazati i prikazati ta druga strana Sistema, gdje se, kao, dolazi do pravde i gdje, kao, vlada pravo i pravičnost. Bojimo se da to baš uvijek i nije tako, što iznosimo i kroz svjedočenja u drami na temelju vlastitih iskustava.

Projekat za cilj ima i to da dopre i do aktera u pravosudnom sistemu, te da pokuša uticati na stereotipe i pogrešne prakse koje su, itekako, prisutne i rasprostranjene u njihovom radu sa namjerom da se to mijenja u smislu humanijeg i kvalitetnijeg odnosa prema ženama žrtvama u sudskim postupcima.

Izvođači u predstavi su Aleksandra Veljković, Gordana Đokić, Mirjana Jelić, Dragan Stokić, Đorđe Živadinović Grgur, Igor Filipović, Nikola Živanović.